Serie: Crisiskaart voorbeelden
Bao en de crisiskaart
In mijn werk als psycholoog heb ik dagelijks te maken met mensen die vanwege hun klachten bang zijn de controle over zichzelf te verliezen en daardoor in crisis te raken. Binnen de GGZ beschikken wij daarom over verschillende middelen. Een voorbeeld hiervan is het samen opstellen van een crisissignaleringsplan, waarbij ook het netwerk actief wordt betrokken. Binnen Rivierduinen loopt daarnaast een initiatief waarbij via het sociale domein samen met een ervaringswerker een Crisiskaart kan worden opgesteld.
Recent heb ik een cliënt geadviseerd om zo’n Crisiskaart met een ervaringswerker op te stellen. In de gesprekken daarna gaf patiënt aan dit als een waardevolle toevoeging te ervaren. De kaart is inmiddels ook gedeeld met meerdere mensen uit zijn omgeving. Als behandelaar zie ik dit eveneens als een mooie aanvulling op de manier waarop wij binnen Zoetermeer zorg proberen vorm te geven.
Mijn ervaring is dat behandeling en therapie voor veel mensen helpend zijn. Tegelijkertijd kunnen er soms onbedoeld verwachtingen ontstaan dat herstel uitsluitend binnen de GGZ plaatsvindt. Binnen ons nieuwe Dichtbij Team, in het kader van Rivierduinen Verleggen, kijken wij daarom breder naar ondersteuning. Er is meer aandacht voor het netwerk van iemand en voor mogelijkheden buiten de directe behandelsetting. Het initiatief van de Crisiskaart sluit naar mijn idee goed aan bij deze ontwikkeling. Ook omdat het georganiseerd wordt vanuit het sociale domein en samen met ervaringswerkers.
Daarnaast heb ik geleerd dat er niet één vorm van ondersteuning bestaat die voor iedereen passend is. Soms vraagt goede zorg om aanvullende of meer concrete manieren die aansluiten bij de behoefte van een persoon. In dit geval gaf patiënt zelf aan behoefte te hebben aan iets tastbaars om met de angst om in crisis te raken om te gaan. Het leek mij daarom passend om een ervaringswerker te betrekken. Iemand met ervaringskennis kan soms op een andere manier aansluiten bij wat iemand nodig heeft. Ook kan dit helpen om gevoelens, behoeften en signalen beter bespreekbaar te maken.
Tegelijkertijd merk ik dat wij binnen de GGZ vaak een grote verantwoordelijkheid voelen voor het welzijn van cliënten. Dat siert ons, maar kan er ook toe leiden dat wij het gevoel krijgen dat wij in crisismomenten alles moeten opvangen. Voor mij is een Crisiskaart daarom niet alleen een praktisch hulpmiddel. Ik zie het ook als een manier om herstelgerichte zorg verder vorm te geven. Een Crisiskaart vervangt het crisissignaleringsplan niet, maar vormt hierop een waardevolle aanvulling. Samenwerking, eigen regie en het betrekken van het netwerk staan daarin centraal.
Tekst Bao
Woon je in Zoetermeer én heb je belangstelling in een Crisiskaart, neem dan een kijkje op: https://werkenaanherstelinzoetermeer.nl/crisiskaart/
