Tag Archief van: crisiskaart

Cornelle en haar Crisiskaart

Serie: Crisiskaart voorbeelden

Na haar eerste crisis heeft Cornelle er niet echt over nagedacht dat het nog eens kon gebeuren. Maar na haar tweede crisis dacht ze: “Wat als het ziekenhuis en politie wel weten wat ik nodig heb?”

De politie heeft haar naar het ziekenhuis gebracht. Dat was na klachten van de buren over veel geluid. Dat geluid hield samen met haar manische episode, dat begrijpt ze nu. In het ziekenhuis hebben ze haar gekalmeerd. Ze kreeg een kalmerend middel, ze speelde mee en ze mocht naar huis.

Haar zwager en schoonzus namen haar mee naar de kerk. Daar hebben ze geprobeerd om de manie uit haar te praten. Haar ouders arriveerde ook. En toen heeft ze er echt van alles uitgeschreeuwd. De politie greep in. Ze is door de ambulance opgehaald en naar de crisisdienst in Leiden gebracht. Die begrepen dat ze manisch was en hebben haar laten behandelen in Leidschendam.

Nu weet ze dat als het ziekenhuis haar antipsychoticum had gegeven, het heel anders verlopen. Dat maakt dat ze nu een Crisiskaart heeft.

Tekst Niki Schipper

Woon je in Zoetermeer én heb je belangstelling in een Crisiskaart, neem dan een kijkje op: https://werkenaanherstelinzoetermeer.nl/crisiskaart/

Bao en de crisiskaart

Serie: Crisiskaart voorbeelden

In mijn werk als psycholoog heb ik dagelijks te maken met mensen die vanwege hun klachten bang zijn de controle over zichzelf te verliezen en daardoor in crisis te raken. Binnen de GGZ beschikken wij daarom over verschillende middelen. Een voorbeeld hiervan is het samen opstellen van een crisissignaleringsplan, waarbij ook het netwerk actief wordt betrokken. Binnen Rivierduinen loopt daarnaast een initiatief waarbij via het sociale domein samen met een ervaringswerker een Crisiskaart kan worden opgesteld.

Recent heb ik een cliënt geadviseerd om zo’n Crisiskaart met een ervaringswerker op te stellen. In de gesprekken daarna gaf patiënt aan dit als een waardevolle toevoeging te ervaren. De kaart is inmiddels ook gedeeld met meerdere mensen uit zijn omgeving. Als behandelaar zie ik dit eveneens als een mooie aanvulling op de manier waarop wij binnen Zoetermeer zorg proberen vorm te geven.

Mijn ervaring is dat behandeling en therapie voor veel mensen helpend zijn. Tegelijkertijd kunnen er soms onbedoeld verwachtingen ontstaan dat herstel uitsluitend binnen de GGZ plaatsvindt. Binnen ons nieuwe Dichtbij Team, in het kader van Rivierduinen Verleggen, kijken wij daarom breder naar ondersteuning. Er is meer aandacht voor het netwerk van iemand en voor mogelijkheden buiten de directe behandelsetting. Het initiatief van de Crisiskaart sluit naar mijn idee goed aan bij deze ontwikkeling. Ook omdat het georganiseerd wordt vanuit het sociale domein en samen met ervaringswerkers.

Daarnaast heb ik geleerd dat er niet één vorm van ondersteuning bestaat die voor iedereen passend is. Soms vraagt goede zorg om aanvullende of meer concrete manieren die aansluiten bij de behoefte van een persoon. In dit geval gaf patiënt zelf aan behoefte te hebben aan iets tastbaars om met de angst om in crisis te raken om te gaan. Het leek mij daarom passend om een ervaringswerker te betrekken. Iemand met ervaringskennis kan soms op een andere manier aansluiten bij wat iemand nodig heeft. Ook kan dit helpen om gevoelens, behoeften en signalen beter bespreekbaar te maken.

Tegelijkertijd merk ik dat wij binnen de GGZ vaak een grote verantwoordelijkheid voelen voor het welzijn van cliënten. Dat siert ons, maar kan er ook toe leiden dat wij het gevoel krijgen dat wij in crisismomenten alles moeten opvangen. Voor mij is een Crisiskaart daarom niet alleen een praktisch hulpmiddel. Ik zie het ook als een manier om herstelgerichte zorg verder vorm te geven. Een Crisiskaart vervangt het crisissignaleringsplan niet, maar vormt hierop een waardevolle aanvulling. Samenwerking, eigen regie en het betrekken van het netwerk staan daarin centraal.

Tekst Bao

Woon je in Zoetermeer én heb je belangstelling in een Crisiskaart, neem dan een kijkje op: https://werkenaanherstelinzoetermeer.nl/crisiskaart/

Crisiskaart

Bert met zijn crisiskaart

Serie: Crisiskaart voorbeelden

De Crisiskaart is in die zin voor mij van betekenis geweest dat ik door de inzet van de Crisiskaart met meer zelfverzekerdheid weer meer onder de mensen durf te komen. Ik was na mijn opname er erg onzeker over dat ik nogmaals in een heftige psychose terecht kan komen. Ik wil dat niet meer en tegelijkertijd zoek ik naar manieren om minder van hulpverlening afhankelijk te zijn. Zodat ik meer zelfstandig en met meer zelfverzekerdheid mijn leven weer op kan bouwen. De Crisiskaart is daar een belangrijk onderdeel bij. Het feit dat ik de Crisiskaart altijd bij me heb geeft me het zelfvertrouwen dat ik nodig heb om beter met mijn psychosegevoeligheid om te kunnen gaan en me weer tegelijkertijd weer meer onder de mensen durf te bewegen.

Ook geeft de Crisiskaart me de rust dat ik een dreigende Crisis kan regisseren omdat op de Crisiskaart voor omstanders of andere belanghebbenden aangegeven staat hoe te handelen als ik dat niet meer weet. Dat geeft me de rust om verder aan mijn herstel te kunnen werken. De Crisiskaart heeft op mij hetzelfde effect als rustgevende medicijnen!

Tekst Bert en Niki Schipper

Woon je in Zoetermeer én heb je belangstelling in een Crisiskaart, neem dan een kijkje op: https://werkenaanherstelinzoetermeer.nl/crisiskaart/

José met haar crisiskaart

Serie: Crisiskaart voorbeelden

José vindt het moeilijk om hulp te vragen. De crisiskaart geeft José rust. Ze heeft hem altijd bij zich. Als het niet goed met haar gaat dan weten mensen wat ze kunnen doen.

Zo liep José op een nacht in het Stadshart in de regen. Ze was in paniek van huis gevlucht. ‘Ik wil dit niet meer, ik wil weg!’ Ze was uit de situatie gevlucht, met haar koffer.

Het was donker en het regende. Haar gedachten waren: ‘Wat moet ik? Waar moet ik heen? Verder vluchten van huis? Zou ze naar een hotel?’ Rondom haar rommelende jongetjes met fatbikes. ‘Ik overzie het niet meer. Hier wil ik niet zijn!’

Zelf belde ze de crisisdienst. Ze zou worden teruggebeld, maar dat zou nog even kunnen duren. ‘Wat nu dan?’ Ze bedacht, ik kan wel wachten op het politiebureau. Daar aangekomen vroeg de baliemedewerker naar haar paspoort en crisiskaart. Op haar kaart staat dat haar man gebeld kan worden. De medewerker vroeg of ze haar man zou bellen. Dat vond José geen plan, want dan moest ze kunnen uitleggen dat ze gevlucht was. Dat kon ze nu niet. Het was er droog, het was er rustig en ze kreeg een kop koffie aangeboden.

Na een uur belde de crisisdienst. Die vroegen aan José of en wat ze er mee opschoot. En haalde haar over om toch terug naar huis te gaan. En zouden haar man bellen.

Haar man wilde haar wel komen halen. Dat vond ze toch een beetje te gek. Ze vond dat ze dit gewoon zelf moest kunnen oplossen. Ze heeft ½ uur op de bus gewacht en is naar huis gegaan met haar koffer vol shampoo. Ja, want in een moment van paniek, vlucht Jose en pakt ze een koffer met shampoo in. Geen idee waarom.

Tekst Niki Schipper

Woon je in Zoetermeer én heb je belangstelling in een Crisiskaart, neem dan een kijkje op: https://werkenaanherstelinzoetermeer.nl/crisiskaart/