José met haar crisiskaart
Serie: Crisiskaart voorbeelden
José vindt het moeilijk om hulp te vragen. De crisiskaart geeft José rust. Ze heeft hem altijd bij zich. Als het niet goed met haar gaat dan weten mensen wat ze kunnen doen.
Zo liep José op een nacht in het Stadshart in de regen. Ze was in paniek van huis gevlucht. ‘Ik wil dit niet meer, ik wil weg!’ Ze was uit de situatie gevlucht, met haar koffer.
Het was donker en het regende. Haar gedachten waren: ‘Wat moet ik? Waar moet ik heen? Verder vluchten van huis? Zou ze naar een hotel?’ Rondom haar rommelende jongetjes met fatbikes. ‘Ik overzie het niet meer. Hier wil ik niet zijn!’
Zelf belde ze de crisisdienst. Ze zou worden teruggebeld, maar dat zou nog even kunnen duren. ‘Wat nu dan?’ Ze bedacht, ik kan wel wachten op het politiebureau. Daar aangekomen vroeg de baliemedewerker naar haar paspoort en crisiskaart. Op haar kaart staat dat haar man gebeld kan worden. De medewerker vroeg of ze haar man zou bellen. Dat vond José geen plan, want dan moest ze kunnen uitleggen dat ze gevlucht was. Dat kon ze nu niet. Het was er droog, het was er rustig en ze kreeg een kop koffie aangeboden.
Na een uur belde de crisisdienst. Die vroegen aan José of en wat ze er mee opschoot. En haalde haar over om toch terug naar huis te gaan. En zouden haar man bellen.
Haar man wilde haar wel komen halen. Dat vond ze toch een beetje te gek. Ze vond dat ze dit gewoon zelf moest kunnen oplossen. Ze heeft ½ uur op de bus gewacht en is naar huis gegaan met haar koffer vol shampoo. Ja, want in een moment van paniek, vlucht Jose en pakt ze een koffer met shampoo in. Geen idee waarom.
Tekst Niki Schipper
Woon je in Zoetermeer én heb je belangstelling in een Crisiskaart, neem dan een kijkje op: https://werkenaanherstelinzoetermeer.nl/crisiskaart/
