Mijn werk bij Werken aan Herstel in Zoetermeer: vertrouwen teruggeven
Serie: Ik ben iemand en ik kan iets.
Edwald: ‘Ik heb geleerd dat wat voor mij normaal is, voor een ander een wereld van verschil kan maken’
‘Sinds maart 2025 werk ik als ervaringsdeskundige bij Werken aan Herstel Zoetermeer. Mijn hoofdtaak is het promoten van de crisiskaart: ik geef voorlichting en probeer zoveel mogelijk mensen te bereiken met deze belangrijke tool. Ook werk ik mee aan de Binnenbaan. Dat is een traject waarin we jongeren begeleiden die willen re-integreren op de arbeidsmarkt of terug willen naar school. Ik help bij de intake- en kennismakingsgesprekken, waarin we samen onderzoeken wat iemand nodig heeft om een stap vooruit te zetten. Verder val ik in bij creatieve herstelgroepen als dat nodig is, en ondersteun ik collega’s waar ik kan. Omdat ik nog vrij nieuw ben, kijk ik steeds waar ik van betekenis kan zijn.
Mijn andere rollen in het leven
Buiten mijn werk om heb ik meerdere rollen die belangrijk voor me zijn. Zo geef ik bokstraining en train ik zelf ook nog wekelijks. Ik help een sportleraar met zijn lessen en begeleid jongeren richting wedstrijden. Sport is voor mij een manier om balans te houden en mijn energie kwijt te kunnen.
Daarnaast ondersteun ik mijn vriendin in haar inburgeringsproces. Ik help haar met praktische zaken, werk en integratie. Ik run mijn eigen huishouden, volg een sportopleiding en studeer daarnaast aan een ondernemerschool. Er is altijd wel iets te doen, maar dat geeft me ook voldoening. Ik ben graag bezig en ik leer continu bij.
Wat ik heb meegemaakt bracht me hier
Rond 2010 maakte ik een ingrijpende periode door. Wat ik doormaakte wordt wel een ‘Kundalini-psychose’ genoemd. Ik was daarvoor al depressief en worstelde met zingeving. Het was een opstapeling van problemen: thuis ging het niet goed, ik had veel stress en ik zag het allemaal even niet meer zitten. Waarschijnlijk gaf mijn lichaam als tegenreactie een enorme hoeveelheid energie vrij, wat psychoseverschijnselen gaf: verwarring, slapeloosheid en hallucinaties. Uiteindelijk leidde het tot een crisis, maar ook tot het begin van mijn herstelproces.
De ervaring heeft me veranderd. Het liet me zien dat iedereen een crisis kan doormaken.
Hoe ik mijn ervaring inzet in mijn werk
Hoewel ik zelf geen crisiskaart heb, gebruik ik mijn eigen ervaringen en die van anderen om mensen te laten zien wat er mogelijk is. ‘Collectieve kennis’, zoals ze dat noemen. Ik vertel mijn verhaal op verschillende manieren, afhankelijk van het publiek. Soms kies ik voor mijn herstelverhaal – een positief, hoopvol verhaal over hoe ik ben opgekrabbeld. Soms vertel ik juist meer over de crisis, om duidelijk te maken wat er mis kan gaan en waarom ondersteuning zo belangrijk is. Hoe zou jij geholpen willen worden als het niet goed gaat? Wat heb je nodig om je veilig te voelen? De crisiskaart kan een waardevolle tool zijn. Niet per se op het moment dat de kaart wordt ingezet, maar het opschrijven van de fases en triggers voor een crisis; het delen daarover met anderen en die kaart op zak hebben. Daarmee leer je al heel veel over een crisis of een preventie.
Wat Werken aan Herstel Zoetermeer bijzonder maakt
Wat me meteen opviel bij Werken aan Herstel, is hoe breed het aanbod is. Er zijn zoveel verschillende cursussen en vormen van ondersteuning.
Ook het samenwerken met andere organisaties – zoals de politie of het meldpunt Bezorgd – is bijzonder. De lijnen zijn kort en de samenwerking is gericht op preventie: de positieve dingen de je kunt doen.
En ik vind het mooi dat we met crisiskaartconsulenten door die kaart mensen, die eerder niet op straat durfden, weer een gevoel van veiligheid en vertrouwen kunnen geven.
Wat ik over mezelf heb ontdekt
Wat ik vooral heb geleerd, is dat ik meer te bieden heb dan ik dacht. Dingen die ik vanzelfsprekend vind – zoals luisteren, meedenken, praktische hulp bieden – kunnen voor een ander een groot verschil maken. Ze blijken voor anderen waardevol genoeg om er een hele cursus aan te wijden. Dat zet me aan het denken. Ik besef nu beter dat ik impact kan hebben, zelfs met kleine gebaren. En dat ik soms ook meer geduld en acceptatie moet hebben, omdat iets voor de ander niet vanzelf gaat.
Daarnaast heb ik geleerd keuzes te maken. Ik kan niet alles tegelijk doen, hoe graag ik dat ook wil. Goed voor mezelf zorgen hoort er ook bij. Ik wil anderen helpen, maar ik moet ook mijn eigen energie bewaken. Het is fijn dat ik daarover kan vertellen en daarmee ook anderen kan helpen.’
Tekst en foto van Kim van de Wetering
