Mijn werk bij Werken aan Herstel in Zoetermeer: hoop en herkenning
Serie: Ik ben iemand en ik kan iets.
Jacqueline: ‘Gaaf dat ik mag werken vanuit mijn ervaring en mensen verbind’
‘Werken aan Herstel Zoetermeer is een plek waar je niet wordt beoordeeld op je diploma’s, maar op wat je te geven hebt. Een plek waar ervaringen tellen. Waar ik vrouwen zie groeien, lachen, huilen, en elkaar vinden. En waar ik zelf ook blijf leren. Ik ben ervaringsdeskundige bij RIBW Fonteynenburg en begeleid diverse herstelgroepen. Voor Werken aan Herstel heb ik samen met Nancy vanaf nul de vrouwengroep opgezet. De vorm en inhoud van de training en de werkboekjes hebben we helemaal zelf bedacht.
Mijn advies: sluit aan bij dingen waarvan je in je kracht kunt komen, zoals een herstelgroep. Je bent het waard om jezelf dat te gunnen.
Mijn andere rollen in het leven
Ik woon in Scheveningen, in een flat waar mijn vriend een paar portieken verder woont. Living apart together, dat bevalt ons al tien jaar goed. Hij is mijn tegenpool: ik ben druk, hij is de rust zelve.
Ik kom uit Brabant en voelde me in Scheveningen in het begin echt “buitenlandse”. Maar inmiddels hoor ik erbij. Ik heb leuke buren en ben ondergedompeld in de visserij en duivensport.
Ook ben ik hondenmoeder van een lieve, stoute hond van negen jaar oud. Elke ochtend loop ik met haar op het strand, weer of geen weer.
En ik ben BRUSS, weet ik sinds de opleiding tot ervaringsdeskundige: zus van iemand met een lichte verstandelijke beperking. Mijn ouders zijn inmiddels overleden, en sinds het overlijden van mijn vader vorig jaar ben ik executeur. Dat neemt momenteel veel van mijn tijd in beslag.
Wat ik heb meegemaakt bracht me hier
Op mijn zestiende ging ik het huis uit, ik was nieuwsgierig naar de wereld. Op mijn 25e kreeg ik de diagnose ADHD maar m’n leven ging lange tijd goed, ik studeerde, woonde een tijdje op Curaçao. Maar toen ik terugkwam naar Nederland, veranderde alles. Ik woonde antikraak en werd daar slachtoffer van een man die mij drie jaar lang mishandelde. Toen ik bevrijd was kwam ik in de vrouwenopvang op een geheime locatie. Daarna volgde de ene klap na de andere: borstkanker, mijn moeder overleed, jarenlang medische en psychische behandelingen ondergaan.
Maar ergens kwam er ruimte voor iets nieuws. Dankzij Hameeda Lakho – een bekende in de wereld van ervaringsdeskundigheid – begon ik aan de opleiding bij Howie the Harp. Zij zag in mij wat ik zelf nog niet kon zien. Door haar kwam ik in contact met allerlei organisaties, congressen, de luisterlijn. Ze gaf me het podium, en leerde me hoe ik mijn verhaal kon gebruiken.
Wat Werken aan Herstel in Zoetermeer bijzonder maakt
Mijn ervaring gebruik ik op verschillende manieren. Nancy en ik hebben uit onze ervaring thema’s gekozen waarin deelnemers aan de vrouwengroep zich kunnen herkennen: vriendschap, zelfliefde, gezonde relaties, hormonen. Ik gebruik mijn verhaal niet om het over mij te laten gaan, maar om aan te sluiten. Soms deel ik iets kort, om te laten zien: je bent niet alleen. Deelnemers hebben misschien andere ervaringen dan ik, maar we delen een perspectief, vanuit collectieve ervaringskennis.
Wat deze plek zo bijzonder maakt, is dat ik hier niet werk op basis van mijn diploma’s, maar op basis van mijn leven. Dat mijn ervaring wordt gezien als waardevolle kennis die ik kan inzetten – van beleidsniveau tot één-op-één contact.
De vrouwengroep is ontstaan uit een behoefte vanuit de gemeente: vrouwen die een veilige plek nodig hebben om zich te ontwikkelen. Deze try-out laat nu al zien hoe krachtig zo’n groep kan zijn. De vrouwen worden sterker, assertiever, vinden herkenning bij elkaar. Het is verbindend, ongeacht afkomst of achtergrond. En wij? Wij kunnen soms achteroverleunen – het gebeurt gewoon. Soms zelfs als wij er niet zijn – laatst stuurden ze een foto dat ze alsnog bij elkaar waren gekomen toen het niet doorging. Dat is prachtig.
Wat ik over mezelf heb ontdekt
Door dit werk ben ik me meer bewust geworden van waar ik nu sta. Soms voelen mijn stappen voor anderen als een Grand Canyon. Dat was een eye-opener. In plaats van altijd maar hoop te bieden, heb ik geleerd ook stil te staan bij waar iemand nú is. Aansluiten bij de pijn, het verdriet, de wanhoop – zonder meteen te reageren. Soms is het genoeg om gewoon te luisteren. Om de klaagmuur te zijn. En dat is misschien wel de grootste les: ik ben niet alleen maar een hoopverlener, ik ben ook gewoon iemand die naast je zit in het donker.’
Tekst en foto van Kim van de Wetering
