Mijn werk bij Werken aan Herstel in Zoetermeer: een spiegel
Serie: Ik ben iemand en ik kan iets.
Nita: ‘Ik probeer altijd open en nieuwsgierig te zijn naar de mens achter de problematiek – wie bén jij?’
‘Mijn naam is Nita en ik werk als ervaringsdeskundige bij Werken aan Herstel in Zoetermeer. De herstelcursussen die we geven zijn toegankelijk voor alle inwoners van Zoetermeer die aan hun mentale welzijn willen werken. Zonder dat ze een GGZ-verwijzing nodig hebben. Het mooie is dat alle cursussen gratis zijn, omdat iedereen het recht heeft op ondersteuning in zijn of haar herstelproces. Ik geef bijna alle cursussen, zoals ‘Herstellen doe je zelf’ en ‘Wellness Recovery Action Plan (WRAP)’.
Daarnaast ben ik betrokken bij verschillende projecten, zoals Bemoeizorg en Preventie in de Praktijk (PIP). Bemoeizorg richt zich op zorgmijders – mensen die hulp nodig hebben maar die niet snel zelf zoeken. Wij proberen hen te bereiken, samen met andere instanties. PIP is een project waarbij we de bewoner centraal stellen en samen een plan maken om hulpvragen aan te pakken. Hierbij ligt de nadruk op: ‘wat wil ik, wat kan ik en wat heb ik nodig’ , in plaats van dat er over iemand wordt beslist.
Daarnaast ben ik crisiskaartconsulent. Dit betekent dat ik samen met iemand een crisiskaart opstel waarin staat hoe hulpverleners, en bijvoorbeeld de politie, het beste met hem of haar kunnen omgaan in een crisissituatie. Dit voorkomt escalatie en helpt mensen om regie te behouden, zelfs in moeilijke momenten.
Meer dan alleen mijn werk
Mijn werk is belangrijk voor me, maar ik ben natuurlijk meer dan alleen een ervaringsdeskundige. Ik ben moeder, grootmoeder en echtgenote. Mijn drie dochters zijn volwassen en ik heb zes kleinkinderen. Daarnaast ben ik ontzettend creatief. Ik kan edelsmeden, sieraden maken, tekenen, schilderen, haken, breien en naaien. Mijn handen moeten altijd bezig zijn, ik verveel me nooit. Mijn man zegt weleens gekscherend: “Jij spaart hobby’s.” En daar zit wel wat in. Als ik me ergens in verdiep, dan wil ik er ook echt helemaal in duiken – en meteen alle spullen en gereedschap aanschaffen. Ik kan cursussen geven met wat ik allemaal heb, dat heb ik ook een tijd lang gedaan in onze flat.
Wat ik heb meegemaakt bracht me hier
Wat ik in mijn werk heel belangrijk vind, is verbinding. Zonder verbinding kan ik niet werken. Ik heb in mijn eigen behandeling meegemaakt hoe frustrerend het is als er geen klik is met een hulpverlener. Dan zit je tegenover elkaar, maar kom je nergens. Daarom probeer ik altijd open en nieuwsgierig te zijn naar de mens achter de problematiek. “Het zal me een worst wezen wat je hebt,” zeg ik vaak, “maar wie bén jij?”
Ik deel soms iets van mijn eigen ervaringen, maar altijd met een doel. Niet om mijn verhaal te vertellen, maar om de ander te laten weten dat die niet alleen is. Ik heb zelf misbruik en zware depressies meegemaakt. Ik weet hoe het is om vast te zitten in destructieve gedachten. Maar ik weet ook hoe het is om daaruit te komen. Daarom richt ik me in mijn cursussen niet alleen op wat er is gebeurd, maar vooral op: Wat ga je nu doen? Hoe ga je jezelf helpen?
Wat Werken aan Herstel in Zoetermeer bijzonder maakt
Het mooiste aan Werken aan Herstel vind ik dat het een plek is waar mensen zich welkom voelen. Ik zeg altijd: “Supergoed dat je hier bent.” Mensen onderschatten vaak hoe moeilijk het is om je huis uit te komen en ergens naartoe te gaan als je in een depressie zitten. Ik wil dat ze zich gezien voelen, dat ze weten dat ze ertoe doen. Soms betekent dat simpelweg dat bijvoorbeeld iemand aanwezig is, ook als die persoon niet actief meedoet, al een overwinning is.
Wat ik ook belangrijk vind, is humor. Waarom moet alles altijd zo zwaar zijn? Het leven ís al zwaar genoeg. Ik geloof in de kracht van zelfspot. Soms is het enige wat je kunt doen, even lachen om jezelf. Dat maakt het draaglijker.
Wat ik over mezelf heb ontdekt
Werken aan Herstel in Zoetermeer heeft mij ook veel geleerd. Elke groep, elk gesprek houdt mij een spiegel voor. Ik hoor verhalen en denk: Oh, zo heb ik er nog nooit tegenaan gekeken. Het werk houdt me met beide benen op de grond. We zitten allemaal in een proces, en ik leer net zoveel van hen als zij van mij. We zijn gelijkwaardig.
Misschien wel het belangrijkste dat ik heb geleerd, is dat je er gewoon moet zijn voor iemand. Vaak willen we oplossingen aandragen, iets doen, maar eigenlijk hoef je niet zoveel. Je hoeft er alleen maar te zijn. Want kun je iemand redden? Kun je iets ad hoc veranderen? Volgens mij niet. Het enige wat hij wil, is een luisterend oor. Laat iemand zelf bedenken wat hij wil.
Ik ben dankbaar dat ik dit werk mag doen. Dat ik een stukje mag meelopen in iemands proces. Dat mensen mij toelaten in hun kwetsbaarheid en dat ik hen op hun weg naar herstel mag ondersteunen. Dat is een voorrecht, en daar haal ik elke dag kracht uit.’
Tekst en foto van Kim van de Wetering
