Mijn werk bij Werken aan Herstel in Zoetermeer: deuren openen
Serie: Ik ben iemand en ik kan iets.
Niki: ‘Ik hou de lijnen in de gaten, zodat anderen hun werk kunnen doen’
‘Wat ik doe bij Werken aan Herstel Zoetermeer? Ik coördineer en faciliteer dat anderen mooie dingen kunnen doen. Ik kijk wat mensen kunnen en willen, en match dat met wat er te doen is. We geven cursussen, maar niet iedereen wil of mag elke cursus geven. Ik weet ook wie goed of minder goed met elkaar kunnen werken. Ik regel dat er materiaal is, dat we in buurthuizen terechtkunnen, en dat de website up-to-date blijft. Vooral met ons cursusaanbod voor inwoners van Zoetermeer,
Daarnaast ben ik kwartiermaker; ik zoek wie er in Zoetermeer denken dat ze met ons erbij méér kunnen dan ze zelf al kunnen. Ik probeer overal deuren te openen – zo bedachten we ook deze portretserie. Onze medewerkers worden geportretteerd terwijl ze een deur openhouden: zij verwelkomen iedereen uit Zoetermeer die belangstelling heeft.
We werken bijvoorbeeld samen met politie en GGD, voor crisiskaarten en -plannen in ‘Vroegsignalering Onbegrepen Gedrag’. Ik neem deel aan het Breed Armoede Overleg Zoetermeer. De kerngroep Mentale gezondheid en GGZ i.v.m. het Zoetermeerse Transformatieplan voor het IZA. Maar ook bij Binnenbaan, houd ik de lijnen in de gaten, daar verzorgen we routes met volwassenen en jongeren met een psychische kwetsbaarheid die overdag meer willen gaan doen.
Mijn andere rollen in het leven
Ik werk ook voor drie andere opdrachtgevers. En in mijn woonplaats ben ik onbetaald actief bij een theater. Dat vind ik geweldig: kaartverkoop doen, mensen welkom heten, zorgen dat alles vlekkeloos verloopt. Het theater heeft een echte buurtfunctie, dat maakt het leuk.
Verder ben ik bestuurslid van ‘Vrouwelijk Ondernemers Leidsche Rijn, Vleuten en De Meern’ (VOL). Dat is inspirerend – ondernemende vrouwen zien en horen over hoe zij hun bedrijf runnen.
En mijn vrienden zijn heel belangrijk. Vijf van hen ken ik al lang, zij waren er ook toen het slecht met mij ging.
Wat ik heb meegemaakt bracht me hier
Ik heb in 25 jaar veel ervaringen en herstelverhalen gehoord. Tot vijf jaar geleden zei ik altijd: ik ben nóg geen ervaringsdeskundige, want je weet niet wat er nog gebeurt in je leven. Toen kwam er erg veel in korte tijd. Mijn beste vriendin overleed aan longkanker. Kort daarna vertrok mijn levenspartner na 23 jaar – iets waar ik totaal niet op was berekend – en een half jaar later stierf mijn vader. Ik was mijn veilige plek kwijt, het was corona en ik moest binnen een jaar een nieuw huis vinden – in Utrecht. En ik zat midden in therapie om ingesleten gedragspatronen te veranderen.
Ik dacht, dit ga ik niet redden. Ik heb die vijf vrienden geappt: ‘Ik verzuip, wil je me af en toe bellen of uitnodigen voor thee?’ Ze hebben allemaal ja gezegd. Zij – m’n therapie en dat ik net op tijd een nieuwe woning vond – hebben me overeind gehouden. En ik heb bewust gekozen: werk blijven doen, maar geen grote spannende dingen. Dat gaf structuur, inkomen en trots.
Wat Werken aan Herstel in Zoetermeer bijzonder maakt
Ik werk sinds 2017, vanaf het plan, voor Werken aan Herstel in Zoetermeer. Door wat ik meemaakte ben ik dingen wel organischer gaan doen. Ik accepteer sneller als iets niet werkt voor iemand. En in mijn omgang met vrijwilligers ben ik misschien realistischer geworden. Ik ken mijn eigen grenzen beter en accepteer die van anderen.
Met een diverse groep mensen zetten we in Zoetermeer allerlei mooie dingen neer. Er zijn zo veel mensen die iets moois kunnen bieden. Vaak kunnen we iets bedenken en uitvoeren, zonder eindeloos in logo’s en lettertypes te blijven hangen. Zo hebben we bijvoorbeeld onze eigen vrolijke, kleurrijke website gemaakt, zonder stereotype beelden. We bedenken samen creatieve manieren om in gesprek te komen met inwoners. Iedereen in de ploeg heeft wel iets waardoor je samen op ideeën komt, en dat vind ik prachtig.
Wat ik over mezelf heb geleerd
Ik heb veel geleerd van de ervaringsverhalen die ik van andere mensen heb gehoord: je kunt uit die benarde situatie komen. Ook al is het ingewikkeld, soms zet je soms twee stappen vooruit en één achteruit, en je hebt soms andere mensen nodig.
Ik ben vasthoudend en dienstbaar, dat zie ik ook in dit werk. Ik onthoud wat mensen ooit zeiden te willen doen en kom erop terug als het moment daar is. Ik laat mensen niet los, ook niet in samenwerkingen met veel partijen.
Wat me energie geeft, is steeds nieuwe dingen bedenken en mensen zien groeien. Als iemand zegt: ‘Ik wil meer met vrijwilligers doen,’ dan ga ik kijken hoe ik dat kan faciliteren. Dat geldt ook voor de vraag die ik anderen altijd stel: waar ga jij van kwispelen? Blijven vragen, blijven verwonderen, daar word ik heel blij van.’
Tekst en foto van Kim van de Wetering
