Mijn werk bij Werken aan Herstel in Zoetermeer: van worstelen naar inspireren
Serie: Ik ben iemand en ik kan iets.
José: ‘Ik zie mezelf niet meer als ziek, maar als kwetsbaar, en met die kwetsbaarheid kan ik leren omgaan’
‘Ik werk al vijf jaar als vrijwilliger bij Werken aan Herstel Zoetermeer. Ik begeleid herstelgroepen, zoals ‘Herstellen doe je zelf’ en andere herstelwerkgroepen. In het begin deed ik dat samen met een medewerker die opgeleid is tot ervaringswerker maar tegenwoordig draai ik die groepen ook wel samen met een andere vrijwilliger. In het begin vond ik dat spannend, maar het loopt goed. Het is fijn om iemand naast je te hebben waarmee je kunt sparren, ook buiten de groep om.
Binnenkort ga ik ook beginnen met het geven van voorlichting over de crisiskaart. Ik ben zelf crisiskaarthouder en vertel daar graag over, ook in mijn persoonlijke omgeving. Ik merk dat ik daar best fanatiek in ben. Als ik met een stapel folders op een marktje sta, wil ik echt iets bereiken. Ik probeer te leren om dat los te laten: dat het al waardevol is dat ik er gewoon ben.
Mijn andere rollen in het leven
Ik ben getrouwd met Mark en moeder van twee dochters die inmiddels het huis uit zijn. Ze doen het hartstikke goed en ik ben heel trots op ze. Naast mijn werk hier ben ik actief in de cliëntenraad van mijn thuisbegeleidingsorganisatie. Verder hou ik van wandelen, fietsen en buiten zijn. Ik heb een hond en twee katten, en ik had jarenlang een paard, dat nu bij mijn dochters is ondergebracht. Ik ben graag creatief bezig, en nadat er een paar jaar wat minder wat minder ruimte voor was is vriendschap erg belangrijk voor me. Ik heb een vriendinnengroep van tien vrouwen met wie ik veel lol heb. Met één van hen ga ik graag naar de sauna.
Wat ik heb meegemaakt bracht me hier
Van 2000 tot 2020 worstelde ik met het idee dat ik ‘beter’ moest worden. Ik was in 2000 IC-verpleegkundige, moeder van twee jonge kinderen, en tijdens de zwangerschap van mijn tweede raakte ik in een diepe depressie. Na de geboorte bleef dat gevoel. Op een gegeven moment liep ik weg van huis. Mijn kinderen waren alleen thuis toen mijn man thuiskwam. Die avond werd ik opgenomen op de gesloten afdeling.
Daar kreeg ik de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis. Eerst was ik boos: “Dat praten jullie me aan!” Maar uiteindelijk dacht ik: noem het hoe je wilt, als je me maar helpt. Jarenlang bleef ik zoeken naar genezing, tot ik via een ervaringsdeskundige bij een herstelwerkgroep terechtkwam. En dát veranderde alles. Ik dacht: dit is een totaal andere manier van naar jezelf kijken. Niet meer ziek, maar kwetsbaar. En dat voelt echt anders. Toen begon mijn herstel pas echt.
Wat Werken aan Herstel Zoetermeer bijzonder maakt
Wat ik doe in de herstelgroepen, is niet alleen mijn verhaal delen. Ik probeer vooral te inspireren. Mensen vragen vaak: ‘Wat heb jij gedaan, wat moet ik doen?’ Maar wat mij heeft geholpen, hoeft voor hen niet te werken. Ik probeer hen aan te moedigen om zélf te ontdekken wat hen helpt. En als mijn eigen verhaal ergens bij aansluit, gebruik ik het.
In het begin zat ik zelf nog volop in mijn herstel. Dan deed ik mee als deelnemer, en het hielp me ook. Maar nu gebruik ik mijn rol vooral om anderen aan te moedigen en hun proces te faciliteren. Mijn eigen herstel ondersteun ik via mijn eigen kanalen: ambulante begeleiding, goede gesprekken met mijn man, vrienden en vriendinnen. Zo hou ik ruimte in de groep voor de deelnemers. Dat is een mooie groei die ik bij mezelf zie.
Wat dit werk zo bijzonder maakt, is dat je echt iets kunt betekenen voor anderen, puur door te zijn wie je bent. Vanuit mijn verpleegkundige achtergrond zit het zorgen al in mijn bloed. Maar wat me in het herstelwerk zo aanspreekt, is de ervaringsdeskundigheid. Ik heb een fijne psycholoog, die me fantastisch helpt. Maar een ervaringsdeskundige doet iets wezenlijk anders, wat ik óók nodig heb voor mijn herstel. Een ervaringsdeskundige geeft mij ook hoop voor de toekomst. Ik hoop dit eveneens aan anderen te geven.
Wat we doen bij Werken aan Herstel Zoetermeer verandert je kijk op jezelf, je relaties en je mogelijkheden. Die insteek heeft mijn leven veranderd, en dat gun ik anderen ook.
Wat ik over mezelf heb ontdekt
Ik heb geleerd om anders naar mezelf te kijken. Waar ik eerst dacht: “Ik ben ziek, het lukt me toch nooit”, zie ik nu mijn kwetsbaarheid als iets waarmee ik kan leren omgaan. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn keuzes, ook als ze soms onhandig zijn. Het heeft mijn relaties veranderd, met mijn dochters, met mijn man, met mezelf.
Ik hoop dat mijn herstel zich blijft voortzetten – met ups en downs, maar in vertrouwen. En dat ik dat vertrouwen ook kan doorgeven aan anderen.’
Tekst en foto van Kim van de Wetering
